آلبوم کرشمه زنان موسیقی قاجار

در تاریخ ۱۳۹۶/۱۰/۲۱
آلبوم کرشمه زنان موسیقی قاجار

نایـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاب

آثار ضبط شده در تهران  به سال ۱۲۹۱ شمسی /۱۹۱۲ میلادی
نوازندگان: آثار زری خانم وتار آرشاک/ آثار امجد خانم باتار/ آثار افتخار خانم باتار
———————————————————-
در سال ۱۲۲۶ شمسی (۱۸۴۷ م.) با همت میرزا تقى‌خان امیرکبیر، مدرسه دارالفنون تأسیس شد. در شعبه نظامى آن براى اولین بار دروس موسیقى نظامى گذاشتند که به‌ کوشش ژنرال فرانسوى ‘آلفرد ژان باتیست لومر’ راه افتاد. لومر از ۱۲۴۸ ش. در ایران به تربیت شاگردان موسیقى نظامى پرداخت. این دسته جدید موزیک جانشین موسیقى قدیمى نقاره ‌خانه شد. هدف لومر، تربیت نوازنده و آهنگ‌ساز و معلم موسیقى نظامى بود و در این راه به ‌خوبى توفق یافت.
شعبه ی موزیک نظام در ایران تأثیر بسیارى گذاشت. در حقیقت آشنایى موسیقى‌دان‌هاى ایرانى با موسیقى غرب از طریق موسیقى نظام بود و تحصیل ‌کردگان این مدرسه بعدها از چهره‌هاى نام‌آور موسیقى ایران در نهضت تغییر و تجدد آن به ‌شمار آمدند و براى اولین بار دربار یک پادشاه ایرانى به یک سیستم موسیقى نظامى به شیوه اروپایى مجهز شد. اصطلاح موزیک در زبان فارس از همین زمان به‌ وجود آمد.
تصنیف
از اواخر دوره قاجار و در آستانه جنبش مشروطه خواهی تصنیف سازی نیز رونق‏ گرفت و زیر تأثیر اوضاع و احوال زمانه شاعران و آهنگسازان به تصنیف روی‏ آوردند.در بیشتر تصنیف‏ هایی که در این سال‏ها ساخته شد، چنانکه براون‏ (Edward G.Brown) نیز توجه کرده است،بازتاب آرمان‏های جنبش مشروطه خواهی‏ و اوضاع سیاسی و اجتماعی سال‏های ۱۹۰۵-۱۹۱۳ میلادی را به خوبی‏ می‏ بینیم.
معنای امروزی تصنیف بی‏شک با معنای کهن آن فرق می‏ کند.از نظر خالقی، «تصنیف در موسیقی عبارت است از آهنگ‏ های کوتاهی که با شعر همراه‏ باشد.» به‏ هرحال،هرچند چگونگی پیدا شدن معنا و صورت کنونی تصنیف به‏ درستی معلوم نیست، امّا از روی نمونه‏ های متداولی که در دست داریم می‏ توانیم‏ بگوییم که تصنیف باید دارای آهنگ (Rythme) باشد و با ساختار نغمگی دستگاه‏ (systeme modal) سازگار درآید و با ساز و ضرب اجرا شود.
تصنیف‏ هایی که امروز به صورت مدون در نقش مایه(رپرتوار) آواز خوانان‏ آهنگسازان ایرانی یافت می‏ شود به‏ طور عمده تصنیف‏ هایی هستند که در نیمه دوم قرن نوزدهم میلادی ساخته شده‏ اند و بیشتر آنها را یا شاعران گمنام‏ ساخته‏ اند و یا شاعران نامداری مانند علی اکبر شیدا و عارف قزوینی. عارف، شاعر و موسیقی‏دان و آوازه خواند بود و شور میهن دوستی و احساسات ملی‏ داشت. از همین رو است که بیشتر تصنیف‏ هایش مضمون ملی و وطنی دارد و به‏ حوادث سیاسی زمانه‏ اش می‏ پردازد.
, ,