دانلودآلبوم فضل الله توکل بنام سه گاه زند

در تاریخ ۱۳۹۶/۰۱/۱۱
دانلودآلبوم فضل الله توکل بنام سه گاه زند
میرعلیرضا میرعلی نقی – منتقد موسیقی : « موسیقی شهری ما، در شکل متعالی خویش، در دو جلوه اصلی، حیات معاصر خود را نشان داده است: آثار نوشته شده برای ارکستر بزرگ و آثار نواخته شده و خوانده شده در محافل نخبگان موسیقی. هر دوی این جلوه ها، در فاصله سالهای ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۰، اوج درخشش های خویش را داشته اند و در بیست سال گذشته رو به زوال و کم کیفیتی رفته اند. تحلیل رفتن و تعطیل شدن تدریجی سرچشمه های ابداع و انشاء، در آن فرهنگی که با همه مشکلاتش، به هرحال زایا بود و حرکت می کرد، باعث شد که بدانه این فرهنگ، چه از حیث محتوا و چه از منظر تاثیرگذاری روانی، به حدی از ضعف برسد که حتی بازنوازی آثار گذشتگان و امکانات خیره کننده تکنولوژی ضبط و پخش صدا هم نتواند محمدل مستحکمی برای بازیابی مجدد آن خلاقیت های نیرومند و آن حال و هوای تاثیرگذار باشد.
در میان این تک دانه های درخشان، هنرمند خنیاگر، فضل الله توکل بزرگ، مسندی ممتاز و متمایز از دیگر استادان آفرینشگر دارد. ایشان غیر از آفرینش نغمه های درخشان، ترانه سرایی مجهز به خلاقیتی جوشان و صاحب ذهنی لطیف و نکته دان است و در نواختن سنتور نیز تکنیکی منحصر به فرد و غیرقابل تقلید دارد و در مجموع، نمونه ای است ناب و نایاب از یک خنیاگر اصلی ایرانی که در شرایط فرهنگی و اجتماعی امروز و فردای این سرمزین، بعید خواهد که نظیر و بدیلی پیدا کند. استاد توکل در این لوح فشرده صوتی، سفری دیگر بر بال های بداهه را تصویر کرده است؛ سیر و گشت در دو مایه زیبای ایرانی : بیات ترک (زند) و سه گاه، که این یکی، متاسفانه سالهاست از دید و دست موسیقیدانان نسل جوان ایران فروافتاده و جای آن را “نوا” مبتلاً به پرده های ماموزون و شور تامپره، گرفته است.
نوازندگی استاد، گاه عطف به جمله های مشهور از ساخته های ماندگار در سال های گذشته و گاه ارایه کننده جمله های بدیع و بکر، که در آن تکنیک های نوازندگی به قصد و ارایه مطلب و ایجاد احوال و احساسات موثر هستند و نه به قصد تکنیک نمایی و نواختن مطالب مغشوشی که نه محتوا دارند و نه احساس فردی و نه زیبا شناسی مشخص.
زمزنمه های آرامبخش این جویبار نقره ای نغمه و نوا را ، شعرخوانی سوخته حال خوشخوانی نامدار همراهی می کند؛ استاد نادر گلچین که با صدای آوازش همگی آشنایی داریم و صدای گفتارش را برای اولین بار است که میشنویم، با خوانش شعری از رهی معیری بزرگ.
طپش های مداوم و موثر این همراهی از تنبک نوازی محمود رفیعیان است که آلبوم حاضر به همت او فراهم شده و به دست ما رسیده است. هنرمندی در آستانه چهل سالگی نیل به پختگی واقعی، از نوجوانی همراه با بزرگترین استادان حاضر در بیست سال گذشته نوازندگی کرده و از تایید و حمایت آنان برخودار شده است. رفیعیان با تکیه بر مکتب کلاسیک استاد حسین تهرانی و نیز با علاقه شخصی ای که به هنر زنده یاد استاد جهانگیر ملک دارد، در این آلبوم، به سیره هنمرندانی چون ملک و افتتاح، همت در همراهی و همنوازی داشته و نه تکنوازی و خودنمایی و تکنیک نمایی های بی ارتباط با فضای اجرا که آفت تنبک نوازی معاصر شده است. وی، هنر نوازندگی ، تنبک همراه را در مقام حقیقی آن به کار گرفته است. همه این عوامل متناسب و مساعد، فرصتی دیگر میدهد به شنوایی خسته امروز ما که شاید دمی در این سایه سار آرامبخش، نفسی تازه کند.»

 

, , , , ,