مجموعه آلبومهای مینوجوان

در تاریخ ۱۳۹۶/۱۲/۲۷
نایــــــــــــــــــــــاب

۰۱ – Ahang’haye Mahalli-1

۰۲ – Ahang’haye Mahalli-2

۰۳ – Ahang’haye Mahalli-3

۰۴ – Echoes of Love — ۱۹۹۸ — Minoo Javan

۰۵ – Timeless Persian Treasures — ۲۰۰۶ — Minoo Javan

۰۶ – Tak Track

حوالی سال های ۱۳۵۵و ۵۶ خورشیدی، ناگهان یک نوار کاست، بخصوص در میان دانشجویان ایرانی، خاطرخواه فراوان پیدا کرد. کاستی بود از محصولات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان که تا آن زمان تقریباً تمام کارهای صوتی اش با استقبال مواجه شده بود.
نام خوانندۀ کاست، مینو جوان، با این که برای اکثر آن دانشجویان ناآشنا بود، اما خیلی زود بر سر زبان ها افتاد. غیبت خواننده در تلویزیون و مطبوعات آن سال ها، کنجکاوی بیشتری را برانگیخت و به شایعاتی هم دامن زد. حتی در برخی محافل دانشجویی گفته می شد که “مینو جوان” نام خانوادگی خوانندۀ مردی است که صدای نازک دارد!
هرچه بود آن ترانه های محلی، با تنظیم های مدرن و آراسته (به لطف کامبیز روشن روان، اسماعیل تهرانی و اردشیر روحانی)، همه جا شنیده می شد. اما گذشته از موسیقی، صدای خواننده چیزی سحرکننده داشت. صدایی زلال، شفاف و صیقل خورده  که در عین حال، سرکشی و خلوص آن با فضای ترانه های محلی، بسیار هماهنگ بود.
سال ها بعد از انقلاب، دانستیم که این ترانه های محلی، اکثراً توسط همسر مینو جوان، زنده یاد ایرج گلسرخی جمع آوری و تنظیم شده بود. و شناخت بهتر تلاش های ایرج گلسرخی به ما آموخت که قبل از او، روبن گریگوریان شاید نخستین موسیقی دانی بوده که ترانه های محلی را با اصول موسیقی اروپایی آشتی داده بود.
نام روبن گریگوریان  هم مثل بسیاری از هنرمندان دیگر، انگار از حافظۀ عمومی و ملی ما پاک شده است. او  که در سال ۱۲۹۴ خورشیدی  در شهر تفلیس، در یک خانواده ارمنی متولد شده، ظاهراً اولین کسی است که تعدادی از ترانه‌های محلی ایران را جمع‌آوری، و سپس آنها را برای چهار صدا تنظیم کرده است (در موسیقی اروپایی، صداها برحسب ارتفاع، به چهار دستۀ بزرگ تقسیم می شوند که از زیر به بم،  سوپرانو، آلتو، تنور و باس نام می گیرند).
روبن گریگوریان  در سال ۱۳۳۱ خورشیدی به آمریکا رفت و در سال ۱۳۷۸، در سن ۸۴ سالگی فوت کرد. ادامۀ راه او اینک به عهدۀ هنرمندانی چون مینو جوان است.
RIAL 35,000 – خرید
, , ,