مجموعه کامل آثار استاد طاهرتوفیق

در تاریخ ۱۳۹۶/۱۰/۰۲
مجموعه کامل آثار استاد طاهرتوفیق
۱۳ آلبوم به زبان کوردی
این مجموعه شامل تمامی آلبومهای صوتی استاد طاهر توفیق به زبان کوردی می باشد این مجموعه حاصل جمع آوری تک تک این آلبومها به مدت بیست سال  توسط مدیریت زینوموزیک می باشد .
فروش پستی  آثار تصویری و صوتی 
 ————————————————
طاهر توفیق در سال ۱۹۲۲ شمسی در شهر کویه اقلیم کورستان عراق که به دیار شعر و موسیقی اشتهار داشت به دنیا آمد. وی در یک مصاحبه رادیویی در مورد خودش می گوید:”من طاهر توفیق پسر عبدالرحمن حمدی شیخانی هستم و در سال “ته‌یاران” که برابر با سال ۱۹۲۳- ۱۹۲۲ است، در محله بفریقند شهر کویه متولد شدم”. تحصیلات ابتدایی را به رسم آن زمان در مکتب های سنتی با آموختن کتاب آسمانی قرآن، گلستان و بوستان سعدی آغاز کرد. سپس به مدرسه ابتدایی شهر کویه رفت و در همان دوران بود که به سبب خوشنوایی اش، عضو گروه سرود مدرسه شد.
آغاز زندگی هنری استاد مقام کوردی
او در سال ۱۹۳۶ خوانندگی را آغاز کرده و همزمان وارد دوره متوسطه می شود اما به دلیل هزینههای بالا ترک تحصیل می کند و برای امرار معاش در شهربانی کویه مشغول به کار می شود. از همان اوایل شروع کار هنری اش وسواس زیادی در انتخاب اشعار داشت و به همین دلیل بیشتر شعر شاعران پرآوازه کورد همچون استاد نالی، حاجی قادر کویی و… را برای خواندن بر می گزیند.
سال های محنت بار جنگ جهانی دوم برای استاد طاهر توفیق یادآور دوران پُر رنج و تلخی است که او را از تحصیل و فراگرفتن بیشتر موسیقی در آن اوان محروم ساخت. پس از آن سال های سیاه، راه بغداد را در پیش گرفت. این هنرمند در سال ۱۹۴۵ به بغداد می رود و به واسطه یکی از اقوامش به نام “صمد بنای” در رادیو کردی بغداد استخدام می شود. وی در بغداد ۷۰ ترانه­ی را در ازای هر ترانه یک و نیم تا دو دینار اجرا کرده است. اولین مقام طاهر توفیق (له‌ گورێ سۆره‌ گورێ) بوده که همراه با ترانه (کراس زه‌ردێ) اجرا شده است.
پدرش (توفیق) که به (تۆفیقه‌ درێژ) شهرت داشته است در سال ۱۹۵۸ فوت می کند، مردی فقیر و در عین حال باعزت که از صدای زیبایی نیز بهره مند بود. “توفیق” به غیر از “طاهر” صاحب سه پسر دیگر به نامهای “ظاهر”، “مغدید” و “شفیق” و یک دختر به نام “شوکت” بوده است است. مادر طاهر توفیق “عصمت” نام داشت که او نیز در سال ۱۹۶۲ فوت کرده است. در سال ۱۹۵۰ طاهر توفیق چند ترانه را بر روی گرامافون و برای شرکت “چخماقچی” و “بیزافون” اجرا کرده بود. محمد عبدالله هر روز این ترانه ها را در چایخانه اش (لاوان) و به همراه ترانه های دیگری از “کاویس آقا”، “سید علی اصغر کردستانی”، “مریم خان” و خوانندگانی دیگر برای مشتریانش پخش می کرد.
محمد عبدالله سال ۱۹۵۶ محمد به بغداد می رود و دستگاه ضبطی از نوع فیلیپس را خریداری می کند. همان شب اول طاهر توفیق را می بیند و در هتل حکیم و برای اولین بار چند مقام بسیار شنیدنی، از جمله مقام های «یاری خۆم لێزیزه‌»، «زوڵفت به‌ قه‌دتدا» و «به‌سته‌ی چارۆکی» را ضبط می کنند. طاهر توفیق در راه بازگشت از بغداد از طرف محمد دعوت می شود و ترانه های بدون آهنگ زیبایی را در خانه های “محمود آقای کاک زیاد”، “ملا حویز”، “زکی افندی” و “باغهای کویه” اجرا می کند که توسط محمد همه آنها ضبط می شوند. در سال ۱۹۵۷ و هنگامی که استاد باکوری به کویه برگشت، او نیز در اجرای ترانه ها سهیم بود و با عود و کمانش موجبات زیبایی هرچه بیشتر ترانه ها را فراهم می آورد. تابستان ها که طاهر توفیق به کویه برمی گشت همه­ی بعداز ظهرها به کازینوی “ته‌مته‌مان” می آمد و تا نیمه شب در آنجا می ماند. او صدای “ام کلثوم” و “محمد عبدالوهاب” را بسیار دوست داشت و به خصوص ترانه های “سلو قلبی”، “غنی لی شوی شوی” و “الهوی و الشباب” را بسیار زیبا اجرا می کرد.
همکاری طاهر توفیق با رادیو کوردی بغداد تا سال ۱۹۶۲ که به استخدام رسمی دولت در آمد و به وزارت کشور در بغداد منتقل شد، ادامه داشت و سال ۱۹۶۲ به شهر اربیل انتقال یافت؛ اما علیرغم مشغله شدید کاری از فعالیت های هنری فاصله نگرفت و در طی سالیان دراز آوازخوانی، آهنگ های ماندگاری چون (مطرب حریفان، ساقی درویشان) و… را از خویش به جای گذاشت و در اجرای آواز (مقام) به چنان مهارتی دست یافت که به استاد مقامات شهرت یافت.
یکی از دوستان بسیار نزدیک طاهر توفیق در شهر کویه شاعری به نام “دلدار” بود. این دو در یک محله هم زندگی می کردند. طاهر توفیق اشعار او را بسیار دوست داشت و چند شعر او را نیز در قالب مقام اجرا کرده است؛ از آن جمله آن ها می توان به “ئه‌ی بادی شه‌ماڵ”، “زوڵف و ئه‌گریجه‌ی یار” و “چه‌هچه‌هه‌ی بولبول” را نام برد که به گفته خود طاهر توفیق از زیباترین ترانه هایش محسوب می شوند.
هم آوازی با ویولن میرزاده در ارکستر رادیو کرمانشاه
طاهر توفیق به همراه علی مردان سفری به کرمانشاه داشته اند و در مدت اقامتشان در کرمانشاه به همراه ارکستر این شهر برنامه هایی اجرا می کنند که به عنوان نمونه اشاره می شود به مقام (ئه ی مانگ من و تو هه ر دو هاو دردیم) شعر مرحوم فایق بی کس و آهنگ ( گیانه به سیه تی) شعر زنده یاد حاجی توفیق محمود بگ مشهور به پیره مرد که استاد علی مردان آن را به همراه ویولون کم نظیر مرحوم مجتبی میرزاده اجرا می کند. طاهر توفیق نیز تعدادی آهنگ را با آن ارکستر اجرا می کند که از جمله آنها می توان از شعری در مقام صبا به نام (جیهانم پشکنیوه) از عثمان حبیب عونی و آهنگی به نام (زووکه ده ی) از اشعار مدحت محمد خضر مشهور به «بی خه و» نام برد. حسن زیرک نیز با تنبور محمد عارف جزیری آهنگ (کیژان ده چنه میرگولان) را می خواند.
هنرمندی با عزت نفس بالا
آقای باکوری از زبان مرحوم مشکو هولیری می گوید: «طاهر توفیق یکبار برای شرکت در مراسمی به دهوک سفر می کند وقتی به سر صحنه برای اجرای موسیقی می رود، بعضی افراد حاضر در سالن با همدیگر مسابقه می گذارند که هر کس بتواند شاباش بیشتری بر سر طاهر توفیق پخش کند آن فرد برنده مسابقه خواهد بود. همه اسکناس ۵ دیناری و ۱۰ دیناری بر سر او پخش می کنند اما وی همچنان مشغول اجرای برنامه می شود تا زمانی که اجرا به پایان می رسد و از سر صحنه پایین آمده در جای خود می نشیند. حتی دستش را برای پول هایی که بر سر او ریخته بودند دراز نمی کند. مرحوم حاجی شوکت سعید دیره ای مشهور به مشکو هولیری خالق مقام موسیقیایی ( له پاش مرگم) که خود شاگرد شهابه هولیری مقام خوان بوده می گفت که در آن لحظه مطمئن بودم که طاهر توفیق حتی ۵ دینار هم در گریبان ندارد.»
مام غفور ملا مولود درباره طاهر توفیق می گوید: «در زمان رژیم بعث برنامه کنسرتی برای کودکان بی سرپرست گذاشته شده بود و هنرمندانی چون رسول بیزار گردی، محمد جزا، فواد احمد، واحد کرکوکی و خود طاهر توفیق در آن کنسرت شرکت داشتند وقتی کنسرت به پایان می رسد هدایایی در داخل ظروفی در نظر گرفته بودند تا میان هنرمندان تقسیم کنند. همه آنها هدیه را پذیرفتند. اما طاهر توفیق از پذیرش آن امتناع کرد و گفت تماشای این کودکان بی سرپرست برای من بهترین هدیه است و نیازی به هدیه ندارم. او تا زنده بود هرچند از مال دنیا چیزی نداشت ولی عزت نفس بلندی داشت. خوش صحبت و شیرین زبان بود، وطن پرست دلسوزی برای ملتش بود، هیچ وقت برای رژیم بعث برنامه اجرا نکرد. کوچ نابهنگامش زیان بسیار بزرگی برای هنر کردی و مردم کرد بود.»
بذله گو و نکته دان
طاهر توفیق فردی باعزت، بذله گو و نکته دان بود. هیچ گاه هنرش را فدای پول و مادیات نکرد و ترانه هایش را بر حسب میل و علاقه خود خوانده است. خودش می گفت: در زندگی ام هیچ کس را نرنجانده ام.
او برای گذران زندگی اش چند کتاب نیز چاپ کرده است که عبارتند از: ۱- چه‌پکه‌ گوڵ- سال ۱۹۵۴ ۲- ئاوازی به‌سۆز- سال ۱۹۵۵ ۳- گۆرانی ژیان- سال ۱۹۷۳ ۴- ئاوازی به‌جۆش- سال ۱۹۷۸ ۵- گوڵی سه‌ربه‌ستی- سال ۱۹۸۳٫
شهرت طاهر توفیق به ترانه “شیرین به­هاره” بازمی گردد که شعری از استاد ابراهیم احمد است. این شعر شامل ۱۵ رباعی است. در آن دوران مسئولین حکومتی بعث بارها از او خواستند که این ترانه را در برنامه هایش اجرا نکند، اما طاهر توفیق برنامه هایش را با این ترانه آغاز می کرد و یا حسن ختام برنامه هایش همین ترانه بود.
طاهر توفیق استاد بی بدیل مقام بود. شعرهایش را از منابع شعری شاعران بزرگی همچون “حاجی قادر کویی”، “نالی”، «کوردی”، “صانعی”، “وفایی”، “مولوی کرد”، “احمد مختار جاف”، “دلدار”، “گوران”، “ابراهیم احمد”، “هژار”، “هیمن”، “شیخ رضا” و … انتخاب می کرد. این هنرمند مقام خوان همچنین از اشعار فولکور و اشعار خودش نیز استفاده کرده است.
بیماری طاهر توفیق
طاهر توفیق، از همان دوران جوانی از ناحیه کمر دچار درد بود. بعدها و در سال های ۱۹۸۰-۱۹۸۷ نیز به بیماری های فشار خون و دیابت مبتلا شد. دلیل این بیماری ها نیز به ناپرهیزی های وی باز می گشت. در همان سال او دو بار به خارج از عراق نیز سفر کرد، اما شرایط جسمی اش روز به روز بدتر می شد. همیشه به پزشکانی چون “دشتی دزه­یی”، “فه­رهاد عمر حه­ویز”، “عبدالرزاق دباغ” و “سعد وتری” مراجعه می کرد و آنها نیز داروهای لازم را برای او تجویز می کردند.
طاهر توفیق زندگی در شهر کویه را بسیار دوست داشت، به همین خاطر بود که در ماه ژوئن ۱۹۷۸ به کویه بازگشت و در خانه داماد خواهرش، “صلاح” زندگی می کرد. آخرین عکسش را در همان ماه و با چند نفر از دوستانش گرفته است. پس از آن به شهر اربیل رفت و آخرین برنامه هنری اش را در خانه “ظاهر هناری” و در تاریخ ۶/۷/۱۹۸۷ اجرا کرده. در روز ۷/۸/۱۹۸۷ او را به شهر کویه بازگرداندند.
در این زمان شرایط جسمی اش بسیار بد بود و در ساعت ۶٫۲۵ صبح روز ۲۰/۱۰/۱۹۸۷ قلبش برای همیشه از تپش افتاد. پیکر این هنرمند بزرگ را به گورستان شهیدان (عاربیان) بردند و در کنار پدر و مادرش به خاک سپردند. اکنون نیز روی سنگ قبرش، سال تولدش را ۱۹۲۰ نوشته اند که اشتباه است و در سال ۱۹۲۲ متولد شده است. مراسم ختمش نیز در مسجد “گه­وره” برگزار شد.
مراسم چهلم طاهر توفیق در روز ۲۸/۱۱/۸۷ در شهر کویه و در روز ۳۰/۱۱/۸۷ در شهرهای “اربیل” و “رواندز” برگزار شد. همه ساله همزمان با سالروز وفات طاهر توفیق مراسمی از طرف گروه “باواجی” برگزار می شود. در زمان مرگش رادیو کردی بغداد و تلویزیون بخش کردی نیز برنامه هایی اختصاصی پخش کردند.
تایەر تۆفیق لە ساڵی ١٩٢٢ ز دا لەشاری کۆیە ھاتۆتە دنیاوە، لەباوەشی خێزانێکی ھەژار چاوی کردۆتەوە و خوێندنی تا پۆلی سێیەمی ناوەندیی بووە و لە ناوەڕاستی سییەکانی سەدەی بیستەمەوە لەو کاتەی کە قوتابی پۆلی پێنجەمی سەرەتایی بووە بەھرەی گۆرانیبێژی لە لا تەقیوەتەوە و بووەتە سروودبێژێکی دەنگخۆش و مامۆستاکانی ھانیان داوە سروود و گۆرانی بڵێ.
لەرێکەوتی ٢٠.١٠.١٩٨٧ “تایەر تۆفیق”ی گۆرانیبێژی کورد لە تەمەنی ٦٥ ساڵیدا کۆچی دوایی کرد و لە شاری کۆیە بە خاک سپێردرا.
تایەر تۆفیق لەسەرەتای ژیانی ھونەریدا کەوتووەتە بەر کاریگەریی گۆرانیبێژە لێھاتووەکانی ئەوسای کۆیە وەک سێوە و مەلا ئەسعەد و سوودێکی زۆریشی لە ھونەرمەند ئەحمەدی ‌حەمە مەلا وەرگرتووە، بەڵام کاتێک کە بازووی ھونەری گۆرانی گوتنی بەھێز بووە، ھەوڵی داوە دەنگ و ڕێبازی تایبەتی خۆی ھەبێ و لە ناوەڕاستی چلەکانی سەدەی ڕابووردووەوە بووەتە گۆرانیبێژێکی خاوەن دەنگ و ڕێبازی تایبەتی خۆی.
 تایەر تۆفیق لە ساڵی ١٩٤٥ی ز-ەوە بووەتە سەر دەستەی مەقامبێژانی سەر شانۆی ئاھەنگەکانی نەورۆزی کورد و گەلێک گۆرانی نیشتمانی و نەتەوەیی بە دەنگە خۆشەکەی چڕیوە و گوێگرانی سەرسام کردووە، چونکە ھەم خاوەن دەنگێکی زوڵاڵی دڵکێش بووە و ھەم باشترین دەقی شاعیرە مەزنەکانی کوردی بۆ ئاوازەکانی ھەڵبژاردووە.
RIAL 50,000 – خرید
, , , , ,